بـــدون مــــــــن مـــــرو مـــــرو نــشـیـن کــنــار مــن کــنــار مـــن بـــه عـهـد مــــن بــمــان بــمــان نکن جدایی از خیال من خیـال من دوبــاره مــی بــریــز مـی بـریـز که ساقی است یـار مــن یــار مــن خـــزان مــشــو خــــزان مــشــو تــویـــی بــهــار مــن بــهــار مــن شــدم عـجـیـب عـاشـقت عاشـقت تــویـی نــگــار مــن نــگــار مــن سزای گریه از برای تو برای تو شده دو چـشـم تـار مــن تـار مــن خـــدا کــنــد نـیــفـتــدم نـیــفـتــدم بــه کـوی تو گذار مــن گذار مــن دانیال علی پناهی

مـا چو از غـیـر نـدیـدیـم سـر انـجام سخن وقت آن است که با غیر تو صحبت نکنیم چـونـکـه ابـلـیـس بـه مـا وعدۀ پوشالی داد از در خـویـش بـرانـیـم و مـحـبـت نکـنیـم مــا دروغــیــم اگـر راه صـداقـت نـرویــم گاه با خـویشـتـن خـویـش صـداقـت نـکنیـم نـفرت از آیینه داریـم نـه از زشـتـی خـود بـاز آیـیـنـه شـکـسـتـیـم و لـیـاقـت نـکـنـیـم دشمنان را به خدا ریشه در اندیشۀ ماسـت ما بر این دشمن صـفّـاک اهـانـت نـکـنـیـم کــاش تــا شـیــر دلـی بـگـذرد از راه بـلا ما شهامت چو نداریم ، جـسـارت نـکـنـیـم فـهـم نادان به خدا افضلِ جـهـلِ دانــاســت ما بخیلیم و بر این عقل سـخـاوت نـکـنـیـم دانیال از پی صلح است در این محنت گاه تـا در انـدیشه صـلـحـیـم جـنـایـت نـکـنـیـم دانیال علی پناهی پ . ن : مُهَيْمِن از نامهای خداوند است به معنی نگ

تا قطارِ غم تو ، در پی من می آید غم دوری ز تو ، بر ریل مرا میبندد من ز هجران تو خون مـی گِـریـم وای بـــر آنــکــه بـه مـن مـیـخـنـدد دانیال علی پناهی

تــو در اوج آرامــش و مـنـطـقـی

من اما چه بی منطق و وحشی ام

تـو تـسـلـیـم دنـیـایــی و بــاز هــم

بــه تـنـهـایـی مـحـض میبخشی ام

دانیال علی پناهی